Goed gespeeld, de kans gehad om te winnen, nipt verloren.

De wedstrijd van gisteren samengevat in één zin. Verder lezen hoeft dus niet meer, maar mag uiteraard wel ;-)

Vooraf waren de verwachtingen bij beide teams hooggespannen. Koploper Vilt/Be Quick had net een zeldzame nederlaag opgelopen in Tegelen tegen Eksplosion ’71 terwijl wij nog een beetje nagenoten van de mooie overwinning in Munstergeleen. Zouden we bovendien de traditie kunnen voortzetten om de leider (en later kampioen, remember Iason en Rapiditas) punten af te pakken ? Vanaf het eerste fluitsignaal waren de intenties van beide ploegen duidelijk: een leuke, spannende en faire pot handbal spelen. Het tempo lag ontzettend hoog. Dat leidde niet alleen tot een aantal kansen over en weer maar ook tot de nodige technische fouten. Lange tijd ging het gelijk op. Tot onze doelpuntenmachine sputterde waar de gasten onmiddellijk gebruik van maakten. De rust werd bereikt met een 10-13 stand. Niet onoverkomelijk maar zeker ook geen gemakkelijke opgave.  

Na de pauze deden we wat we, uithijgend van de eerste 30 minuten, afgesproken hadden: knokken, figuurlijk uiteraard, voor elke bal. Het resultaat volgde langzaam maar zeker. Eerst kwamen we gelijk en daarna zelfs op een voorsprong van 2 doelpunten. Heel even leek het erop dat we gingen stunten maar dat was buiten de veerkracht van de dames uit Berg en Terblijt gerekend. Met een ultieme inspanning gingen ze op en over ons. Eindstand: 22-23.

Proficiat Vilt/Be Quick en bedankt Frank Jacobs voor de goede leiding.  

Ondanks de nederlaag trokken we de positieve lijn van de afgelopen weken door en speelden een heel behoorlijke wedstrijd. Volgende week gaan we proberen dat goede spel opnieuw te bekronen met 2 punten. In Meerssen, tegen Marsna 2.  

Na de onnodige en geflatteerde nederlaag tegen Zwart-Wit eerder dit seizoen, waren wij uit op eerherstel. De puntendeling vandaag tussen de huidige nummer 2 en de nummer 3 van de competitie was over de hele wedstrijd gezien een terechte uitslag, al gaven we de overwinning wel erg gemakkelijk uit handen. Maar daarover later meer in dit verslag. Een gelijkspel betekende overigens ook dat ik de gekoelde fles champagne nog minstens een paar weken in de koelkast kan laten liggen ;-)

In mijn vorige verslag uitte ik al de wens voor meer samenspel en meer teamgevoel in de rest van het seizoen. Ik werd deze week op de beide trainingen en zeker tijdens de wedstrijd op mijn wenken bediend! Na een indrukwekkende halve minuut stilte ter nagedachtenis aan het overlijden van Wim Janssen voorafgaand aan de wedstrijd, begonnen wij heel geconcentreerd en gedreven aan de wedstrijd. In de verdediging knokten en vochten we voor elke bal, werkten we goed samen en waren we goed en snel in de omschakeling. Het bleek al snel dat het een spannende wedstrijd zou worden tussen 2 teams die niets weg wilden geven. Een tussenstand van 3-3 na 20 minuten spelen zegt genoeg. Beide verdedigingen stonden als een huis. Een 6-6 ruststand was dan ook het logische gevolg.
De 2e helft was een kopie van de eerste helft, met als uitzondering dat er iets meer gescoord werd aan beide kanten. Zo liepen wij een paar doelpunten uit door enkele vlijmscherpe break-outs op Laura die ze strak afrondde. Zwart-Wit kwam daarna weer langszij en zelfs op voorsprong door een ongelukkig doelpunt en een paar slordigheden van ons. Gelukkig namen wij daarna weer een voorsprong door een paar fraai uitgespeelde kansen van beide hoeken, waarbij zeker het doelpunt van Phyllis genoemd mag worden. Het spel golfde op en neer en was zeer spannend en boeiend om naar te kijken, zeker toen we 2 minuten voor het einde met 15-13 leidden. Door overhaast spel in de aanval, een break-out tegen en een slippertje achterin kwam zwart-wit in de laatste minuut zelfs nog langszij. Een late vrije worp voor ons kon het tij niet meer keren en dus gingen we de kleedkamer in met een 15-15 gelijkspel. Een stand waar beide ploegen mee konden leven, maar een puntverlies dat Zwart-Wit pijn zal doen in hun kampioensstrijd met Iason 2.

Tot slot nog even een woordje van dank aan Kim Rodigas: dank je wel voor het uithelpen tijdens deze zware (mid)dag voor jou!

A.s. zondag 29 januari om 14u10 spelen we in de Glanerbrook in Geleen tegen V&L 3. Hopelijk kunnen we dan onze mooie reeks voortzetten.

WoW !

Dat is het eerste, en wellicht beste, woord dat me te binnen schiet om onze prestatie te omschrijven. Zonder twijfel was het onze beste wedstrijd van dit seizoen. Misschien dat de high fives en het “let’s go” vruchten beginnen af te werpen ? Of was het de lage temperatuur in de hal in Munstergeleen ? Wat de oorzaak ook was, we acteerden vanaf de eerste seconde erg gefocust en geconcentreerd. Verdedigend werkten de taktische afspraken uitstekend. Veel aandacht voor de gevaarlijke schutters op links-en rechtsopbouw en een extra oogje op Speedy Gonzalez op linkshoek.  Bij rust hadden we, mede dankzij een uitstekend keepende Daisy, slechts 5 (!) doelpunten geïncasseerd. Aanvallend scoorden we bovendien vanaf elke positie. Tessa was, na haar blessure, weer ouderwets doeltreffend. Yvonne, ondanks de mandekking, en Sanne knalden de ballen naar hartenlust binnen. En Kim en Joyce deden meer dan van hen verwacht kon worden op de voor hun niet echt vertrouwde RO positie.

Na de pauze gingen we vrolijk verder waar we gebleven waren. Milou nam probleemloos de rol van Daisy over in doel en leidde de dekking. Aanvallend bleven we kans na kans creëren en voor het eerst dit seizoen slaagden we erin het tempo 60 minuten lang hoog te houden. Eindstand: 12-23. Yes, eindelijk weer een uitwedstrijd gewonnen ! En yes, eindelijk speelden we als een team. (vandaar dat ik ook de andere speelsters nog wil noemen: Myrna, Bea, Ines en Arianne. En pechvogel Climmy bedankt voor de geestelijke ondersteuning ;-))

Proficiat dames en bedankt: ik heb genoten !

Zondag 15 januari 2012

Allereerst mijn dank aan Bart en Renate voor het opvangen van de trainingen en het coachen van de vorige wedstrijd tijdens mijn reis in het "Verre Oosten".

Ik ga jullie op deze plek natuurlijk niet vermoeien met mijn reisverhalen. Velen vroegen me al naar mijn mooiste reismomenten...dat zijn er natuurlijke vele. Het geen mij echter het meest raakte is de Birmese bevolking die onvoorstelbaar gastvrij, onbaatzuchtig, leergierig, vriendelijk en behulpzaam is. Als wij deze normen en waarden nu eens zouden kunnen meenemen in ons spel, m.a.w. goed samenwerken in de verdediging, als team spelen in de aanval en dingen van elkaar aannemen...dan ben ik ervan overtuigd dat ESC'90 2 voor veel teams een onneembare vesting zal blijken te zijn.

Dan het wedstrijdverslag:

Olympia presteert dit seizoen een stuk beter dan in de afgelopen seizoenen, en dat met dezelfde spelersgroep. Dat Olympia inmiddels een bekende tegenstander is (we hebben dit seizoen al 2x tegen hun gespeeld in de competitie en in de beker) bleek overigens niet in de eerste 15 minuten na het beginsignaal. Waar wij heel rommelig en bij vlagen wat ongeïnspireerd aan de wedstrijd begonnen, speelde Olympia fel op de bal...en op de man. Daarnaast had hun keeper ook een passend antwoord op een aantal schoten van ons. Dit resulteerde in een terechte 3-0 voorsprong voor de thuisploeg. Gelukkig schrokken we net op tijd wakker en na een ruim kwartier stond er een 3-3 stand op het scorebord. Na een aantal mooi uitgespeelde aanvallen, een benutte penalty en goed keeperswerk van Lianne liepen we langzaam uit en konden we gaan rusten met een voorsprong van 8-5.
In de rust werd de afspraak gemaakt dat we een tandje feller zouden gaan spelen en dit lukte ook. Er werd feller verdedigd, de omschakeling ging een stuk sneller en voorin kwam er meer druk...en daardoor ook meer kansen. Dat Christel knap haar hoofd koel hield bij de 7meters die zij feilloos benutte mag ook even benoemd worden. Uiteindelijk wonnen we de wedstrijd relatief eenvoudig met 16-9.
Zoals de coach van Olympia na de wedstrijd zei: "Een leuke pot handbal, maar jullie hebben gewoon wat meer klasse". Daar kan ik me als coach natuurlijk alleen maar bij aansluiten: 2012 beginnen met 2 overwinningen...klasse meiden!

Deze wedstrijd was een goede opwarmer voor de ongetwijfeld felle en spannende wedstrijd tegen kampioenskandidaat Zwart-Wit, waarin wij nog iets goed te maken hebben na de geflatteerde nederlaag eerder dit seizoen. Zwart-Wit zal de punten moeten behouden om kans te blijven maken op het kampioenschap (Iason 2 heeft momenteel 4 verliespunten minder). Bij een overwinning komen wij echter gelijk in punten met Zwart-Wit.
Het belooft dus een spannende wedstrijd te worden, waarin wij de steun van het publiek goed kunnen gebruiken: a.s. zondag 22 Januari om 16u35 in de Merode.
(het voorprogramma mag er trouwens ook zijn met het affiche ESC'90 1 - Vilt/Be Quick 1 om 15u20 in de Merode).